45. İstanbul Film Festivali tüm yoğunluğuyla sürerken, son günlerde kısa film yarışması finalistlerini izlemek için Kadıköy Sineması’na koştum. Seçkiler sabah saatinde ve iş günü olmasına rağmen iki programda da salon neredeyse tamamen doluydu. Bu yoğun ilgi, festivalin izleyiciyle kurduğu bağı bir kez daha hissettirdi.

Aynı karanlıkta, aynı anda nefes alıp veren bir seyirciyle filmi paylaşmak, izleme deneyimini bambaşka bir yere taşıyor. Herkesin aynı heyecanla orada bulunması ve benzer duygularla salondan çıkması, paha biçilemez oluyor. 

Seçkiden seçtiğim birkaç filmi sizle de paylaşmak istedim ve yönetmenleriyle ilgilide küçük bilgiler ekledim. Gece Mesaisi (Salih Ortaçay), Kirpik (Doğa Kılcıoğlu Esen) ve Otel (Halil Tanışan). 

Gece Mesaisi (2025), Yönetmen: Salih Ortaçay

Emrah, küçük bir butik otelde gece resepsiyonistidir. Sıradan görünen bu vardiya, görünmez bir gözün her şeyi izlediği kapalı bir düzene dönüşür. Patron Adem, eşini kaybettikten sonra otelin yalnızlığını giderek bir kontrol arzusuna çevirir; kameralar onun için bir iktidar alanıdır.

Emrah’ın her hareketi, Adem’in ekranlarında sürekli yeniden anlam kazanır. Sigara içme uyarılarından en basit gündelik anlara kadar uzanan bu müdahaleler, zamanla absürt bir baskı düzeni oluşturur.

Gece Mesaisi, George Orwell’in gözetim evrenini, günümüzün küçük ve tanıdık mekanlarına taşır. Yönetmen bu dramatik durumu ince bir mizah, tempo ve ironiyle yapar. Seyirci, bir yandan rahatsız edici bu kontrol mekanizmasını izlerken, diğer yandan neredeyse kendi gündelik hayatındaki küçük baskıları da hatırlar.

Film, yalnızlığın denetime, denetimin ise daha derin bir yalnızlığa dönüştüğünü gülümseterek sorgulatır.

Kirpik (2025), Yönetmen: Doğa Kılcıoğlu Esen

Kirpik, küçük bir kız çocuğunun, dev bir gözün kirpikleri altında var olduğu bir dünya kuruyor. Yas ve dönüşüm üzerine kurulu evrende, derin bir iç yolculuk anlatılıyor. 

Animasyon formu, hikayenin yapısını daha da görünür kılıyor. Koruma ile kontrolün iç içe geçtiği bu dünyada “göz”, hem büyüten ve sarmalayan hem de zaman zaman ağırlaştıran bir varlığa dönüşür; kirpikler ise sınır ve sığınak işlevi görür.

Sürekli izlenen bu çocuk, o bakışın içinden gelen sevgiyle büyürken; biriktirdiği duygularla kendi zamanını ve kendi dönüşümünü yaratıyor. Film, yasın sabit bir durumdan öte; zamanla şekil değiştiren, kişiyi yeniden kuran bir deneyim olduğunu hatırlatıyor.

Kirpik, kısa süresine rağmen, anlatmak istediğini fazlalıksız ve duygusal bir yoğunlukla aktaran bir film. Sessizliğin içinde büyüyen bir hikaye olarak akılda kalıyor

Otel (2025), Yönetmen: Halil Tanışan

Bir adam, zamandan ve mekandan kopmuş bir otele adım atar. Otel, ilk bakışta kusursuz bir düzen gibi görünen bu yer, aslında görünmeyen bir hayatın izlerini taşır. Güçlü sanat yönetimi ve sinematografi, tekinsiz bir atmosfer kurar.

Işıkla kurulan gölgeler, karakterin iç dünyasındaki hassasiyeti görünür kılar. Odaya çıkan adamın karşısına çıkan kurulu sofra ise bu düzenin en rahatsız edici anlarından biridir. Göz alıcı yemekler, oldukça davetkardır.

Bu seçim, onu geri dönüşsüz bir sürece sürükler. Ardından gelen uyanış, bedenin içinde dolaşan görünmez bir varlıkla keskinleşir. Yardım arayışı için çaldığı her kapı, çoktan tükenmiş hayatlara açılır.

Otel, mekanı adeta bir karaktere dönüştürerek gözetim hissinden çok insanın var olma halinin hassasiyetini öne çıkaran; sessizlik ve düzen üzerinden gerilim kuran etkileyici bir film olarak akılda kalır; ancak finali bu güçlü atmosferi daha ileri taşıma fırsatını tam olarak değerlendiremez.

Ve Nihayetinde ölüm, bir bitişten çok bakışın değişimidir. Otel, başka bir varlığın düzeninde işleyen sıradan bir objedir.