Apartmanı saran keskin bir koku herkesin hayatını altüst ederken Cafer’in burnunun tek bir tepki bile vermemesi, Aslında Herkes’in içinde bulunduğumuz toplumla uyumlanma baskısını tersyüz eden ve “biriciklik” kavramını sorgulayan eleştirel gövdesinin kapısını aralıyor. Kısa film, bir apartman hikâyesi üzerinden “biricik olmanın sakıncaları”nı tarafsız, sakin ve yer yer mizahi bir dille ele alıyor. Herkes gibi değilseniz hiç kimse olma ihtimaliyle karşılaşabilirsiniz; bu yüzden bazen biz de herkes gibi davranır, kendi renklerimizi gölgede bırakırız.

Apartman sakinlerini rahatsız eden o yoğun kokunun Cafer’i hiçbir şekilde etkilememesi, onda giderek büyüyen bir tedirginlik yaratır. Sorunun kaynağını rasyonelleştirebilmek için hastaneye gider, tetkikler yaptırır; ancak hiçbir sonuç, onun “dışarıda kalmışlık” hissini açıklayamaz. Komşularının hisleriyle bütünleşemeyen Cafer, kokuyu alamadığını gizlerken “normal” olduğunu kendine kanıtlamak için türlü yöntemlere başvurur. Yalnızlığını bastırmak ve toplumun bir parçası olabilmek uğruna, hatta ölümcül bir hastalığı kabullenmeyi bile göze alabilecek bir arayışa sürüklenir. Filmin sonunda Cafer’in arayışı bir cevaba ulaşmış gibi dursa da hikâye seyircisini yine de cevaplardan çok sorularla baş başa bırakır.

Murat Kılıç, Bülent Şakrak, Bedir Bedir ve Meral Çetinkaya’nın güçlü oyunculuklarıyla film, yalnızca 17 dakikada kalıcı bir tat ve keskin bir koku bırakmayı başarıyor. 26. İzmir Kısa Film Festivali’nde izlediğim Aslında Herkes, filmin yönetmeni Emre Cef Kamhi’nin gelecekteki projelerine dair merak uyandıran bir adım niteliğinde.

Peki etrafımız bizim gibi düşünmeyen insanlarla çevrelendiğinde, başka bir apartmana taşınmanın vakti çoktan gelmiş midir?
Yoksa kendi rengimizi bastırıp herkes gibi olmaya teslim olmak, sessizce kokuyu üstlenmek midir asıl tehlike?
Belki de kokuya değil, kendi iç sesimize kulak vermemiz gerekiyordur.