Bazen bir ilişkiyi anlamak için kelimelere değil, ritmine bakmak gerekir.
Souvenier tam olarak bunu yapıyor:
İki insanın birbirini ıskaladığı anlarla, aynı frekansta buluşabildikleri büyüleyici anları yan yana getiriyor.

TR | EN | English version here.

Fiziksel tiyatro performansı, daha ilk sahnesinde önümüzdeki 70 dakikanın duygusal haritasını çiziyor:
İlgi bekleyen bir kadın, o ilgiyi verecek enerjisi kalmayan bir adam.

Küsen bir kadın…
Onu kaybetmemek için yeniden enerji bulan bir adam…

Ama nafile.
Yapması gereken tek şey, partneri orada onu beklerken orada olmaktı.

Bir Şarkının İçinde Çözülen İlişki

Sonra performans boyunca sık sık duyduğumuz o şarkı giriyor:

“Hear it in your tone
You’re slowly letting go
Are you turning off your phone?
Feelings turned cold”

Bu sözlerle birlikte ilişkinin ilk günlerine, tanışmanın ve flörtün heyecanına dönüyoruz.

Bu şarkı, hem içsel bir arayışın marşı
hem de birbirini fark etmeden arayan iki insanın senfonisi gibi.

Aynı müziği farklı yerlerde dinleyen,
birbirlerinden habersiz ama birbirlerine doğru yürüyen insanlar…

Uyumun Sırrı: Teknik mi, Sihir mi?

Souvenier’i izlerken aklımdan geçen temel sorulardan biri şu oldu:
Birbirlerinden bağımsız farklı düzlemlerde performans sergilerken nasıl oluyor da bu kadar güçlü bir uyum yakalayabiliyorlar?

Anthony ve Claire’in sahnedeki fiziksel performansına;
kameranın beyaz perdeye yansıttığı görüntüler
ve ışığın oluşturduğu gölgeler eşlik ediyor.

Her biri ayrı bir oyunculuk katmanı kuruyor.

Bu çok katmanlı yapı, zaman ve mekân algısını kırarak performansı başka bir düzleme taşıyor.
Sanki iki insan arasındaki görünmez bir frekansın, canlı bir rezonansın içindeyiz.

Bu rezonans, duygunun seyirciye doğrudan geçmesini sağlıyor.

Sahne, kamera ve gölge arasında kurulan bu yapı, çoğu zaman akıcı bir deneyim sunarken, bazı anlarda seyir odağını bilinçli olarak belirsizleştiriyor.
Yer yer “şu an nereyi takip etmeliyim?” sorusunu kendime sordum.

Bu belirsizlik, performansın çok katmanlı yapısının doğal bir sonucu gibi görünse de, çok nadir de olsa bazı anlarda hikâyeyi takip etmeyi zorlaştıran bir etki yaratıyor.

Bu hissin, oyuncuların farklı teknik koşullar altında sahneler arası geçişlerde kurdukları yeni atmosferlere uyum sağlama çabasından kaynaklanıyor olması da mümkün.

Bu nadir anlara rağmen, performansın kurduğu dünya her seferinde izleyiciyi yeniden içine çekmeyi başarıyor.

Performansın hangi anına baksam aynı hisleri yaşıyorum:
şaşkınlık ve hayranlık.

Hayatın İçinden Gelen Performans

Yönetmen olmak isteyen ve çocukluğundan beri görüntülerle ilgilenen, Charlie Chaplin hayranı Anthony ile;
kendini çocukluktan beri sahnede var etmeyi hayal eden Claire…

Bu performans yalnızca bir kurgu değil.
Çiftin kendi hayat hikâyesinden besleniyor.

Bu yüzden Souvenier’i Anthony ve Claire’den bağımsız düşünmek neredeyse imkânsız.

Kendi ilişkilerini ve hayatını çıplak bir biçimde sahneye taşınması şu soruyu da beraberinde getiriyor:
Çocukluk hayallerinin peşinden gitmeye cesaret eden iki insanın, bu hayalleri birbirinde tamamlayarak böylesine güçlü bir uyuma dönüşmesi nasıl bir his?

Cevap: Çok Fazla Pratik Yapmak

Oyun sonrası Claire ve Anthony’ye bu uyumun sırrını sordum.
Anthony’nin cevabı netti:
Sıkı çalışmak, sürekli pratik yapmak ve tekrar etmek.

Bu cevabı anlamak mümkün.
Ancak böylesine büyüleyici bir performans söz konusu olduğunda, insan biraz daha sihirli bir açıklama duymak istiyor.

Benim Tezim: Kalbin Müziği

Benim tezim daha romantik:

Bana kalırsa ikisi de kendi içlerindeki müziği dinleyerek
kendi kusursuz performanslarını ayrı ayrı kuruyor.

Bu yüzden hangi düzlemde bir araya gelirlerse gelsinler
göz alıcı bir ikili olmayı başarıyorlar.

Önce tek başlarına var oluyorlar.
Sonra o müzik onları aynı ritimde buluşturuyor.

Bu fikrimi paylaştığımda Claire gülerek şöyle dedi:
“Kusursuz olan benim, Anthony değil.”

Belki de sahnede de hayatta da en önemli mesele şu:
Önce kendi müziğini duyabilmek.

Sonra da aynı müzikte buluştuğun kişinin ritmine kulak verebilmek.

Emek ve Hatıralar

Anthony’nin dediği gibi, iyi bir performans için tekrar ve çaba gerekir.
Aynı şey ilişkiler ve hayat için de geçerli.

Her gün yeniden denemek,
yeniden inanmak,
yeniden mücadele etmek…

Ve sonunda gösteriden de hayattan da geriye kalan:

Hepimizin taşıdığı bir valiz.
Geçmişimizin hayal kırıklıkları, sevinçleri ve geride bırakamadığı anılarla dolu.